Psychologia

Dezintegracja pozytywna

18/08/2008 – 23:48

Dezintegracja pozytywna to projekt zdrowia psychicznego sformułowana przez Kazimierza Dąbrowskiego. Wedle jego definicji wigor psychiczne to rezolutny tok, a nie liczebność. W pojęciu tym uwzględniał osiąganie wielopoziomowego dobrostanu, do tego stopnia osobistego, społecznego jakim sposobem i duchowego.

Swoją zasadniczą koncepcję oparł o hierarchię wartości, inaczej budowanie układu wartości, dokąd wybory niższego około są podporządkowywane wartościom około wyższego. Bieg budowania tej hierarchii jest z założenia konstruktywny i pełen niepowodzeń, tym samym psychonerwice uważał nie za chorobę, a przyrodniczy procedura tworzenia się tej hierarchii. Choróbsko to w jego ujęciu liczba wyłączenia się jednostki z procesu transgresji (np. psychopatia).

Spis treści

• 1 Składnik Trzeci
• 2 Etapy rozwoju
• 3 Wskaźniki rozwoju osobowego
• 4 Doktoraty
• 5 Przypisy
• 6 Linki zewnętrzne

//

Faktor Trzeci

W jego koncepcji byt człowieka jest oparte o trzy główne czynniki:

• fizjologię organizmu
• uwarunkowania społeczne
• Czynnik Trzecia część, wewnętrzną siłę autokreacji

To przed chwilą ów Element Trzecia część odpowiada za samodoskonalenie się, postęp, a w konsekwencji za tężyzna fizyczna psychiczne człowieka. Jego bytowanie objawia się w różnych kanałach, wśród innymi psychomotorycznym, sensualnym, intelektualnym lub emocjonalnym. Im większa predyspozycja w danym kanale, tym przekraczający dyspozycja jednostki do rozwoju, jakkolwiek poszczególne kanały nie są w tym procesie podobnie uprzywilejowane.

Etapy rozwoju

Dąbrowski wyróżnił 5 zasadniczych etapów rozwoju:

1. integracja pierwotna
2. dezintegracja jednopoziomowa
3. dezintegracja wielopoziomowa spontaniczna
4. dezintegracja wielopoziomowa zorganizowana
5. integracja wtórna

Wskaźniki rozwoju osobowego

Do głównych wskaźników rozwoju osobowego K. Dąbrowski zaliczył, m.in.:

1. wzmożoną drażliwość psychiczną,
2. niski próg frustracji,
3. nerwice i psychonerwice,
4. konflikty wewnętrzne,
5. przystosowanie i nieprzystosowanie pozytywne

Doktoraty

filozofia człowieka:

• Tadeusz Kobierzycki, Homo sapiens i postać w teorii dezintegracji pozytywnej. Rozpatrywanie filozoficzna, Biblioteczka IFiS PAN, Gród nad Wisłą 1982

teologia duchowości:

• Czesław Kozłowski SI, Esercizi Spirituali di S. Ignazio alla luce della Hipoteza della Disintegrazione Positiva di K. Dabrowski, PUG, Roma 1980 PUG /Uniwerek Gregorianum w Rzymie, Fakultet Duchowości/

psychologia kliniczna:

• Zofia Paśniewska-Kuć, Potencjalność samorozwoju osób z nerwicą natręctw (Próba skonstruowania modelu nerwicy natręctw w oparciu o teorię dezintegracji pozytywnej. K. Dąbrowskiego), KUL Lublin 1991,
• Anna Zimnica, Progresja osoby wedle teorii dezintegracji pozytywnej Kazimierza Dąbrowskiego (rozpatrywanie wybranej grupy), KUL, Lublin 2002.

Przypisy

1. ↑ Kobierzycki T., Indywiduum: dylematy rozwoju. Opracowanie naukowe metakliniczne, Bydgoszcz 1989, s. 87

Linki zewnętrzne

• Artykuł Sebastiana Łukomskiego “Rozkład pozytywna” w magazynie Esensja
• “Ojciec i potomek męski alias Gwiezdne Wojny” (cz. I) Marcina Przybyłka
• “Krytyka wzoru osobowości twórczej” Czesława Porębskiego
• “Pomoc w samorozwoju osobowości” (wykłady na rzecz studentów Nauczycielskiego Zespół Fizyki) (PDF)