Psychologia

Samorealizacja

Samorealizacja, samourzeczywistnianie, samoaktualizacja – w psychologii to stałe dążenie do realizacji swojego potencjału, rozwijania talentów i dyspozycja, bieg stawania się “tym, kim się jest”, dążeniem do wewnętrznej spójności, jedności z samym sobą, spełnienia swojego przeznaczenia albo powołania.

przeżywania szczytowego doświadczenia

POTRZEBY
TRANSCENDENCJI

posiadania celów, spełniania swojego
potencjału, estetyczne, poznawcze

POTRZEBY
SAMOREALIZACJI

zaufanie do siebie, poczucie własnej
wartości, fachowość, poważanie

POTRZEBY SZACUNKU I UZNANIA

więzi, pokrewieństwo, miłość, istnienie kochanym

POTRZEBY
MIŁOŚCI I PRZYNALEŻNOSCI

zależność, ochrona i ostoja, protekcja,
zbytek, opanowanie, niezależność od strachu

POTRZEBY BEZPIECZEŃSTWA
jedzenie, głodne kawałki, tlen, potrzeby seksualne, nieobecność napięcia, sen
POTRZEBY FIZJOLOGICZNE

Osoba samoaktualizująca się odznacza się spontanicznością, dystansem pod zdarzeń, bliskimi związkami z innymi, niezależnością tymczasem również poczuciem humoru.

Pojęcie

Pojęcie to zostało wprowadzone do humanistyki w XIX wieku przez Kierkegaarda, rozumiane przez niego w konwencji egzystencjalnej i oznaczające kategorię ludzkiej egzystencji przeciwstawioną poczuciu przemijania i pustki w obliczu śmierci.

Na gruncie psychologii po trafienie dziewiczy zastosowane przez Katana Goldsteina – przedstawiciela nurtu organizmicznego. Określił on samorealizację jak nadrzędny topos sterujący ludzką aktywnością, ukierunkowany na dokonanie siła i urzeczywistnienie osobistego potencjału jednostki.

Problematyka samorealizacji obecna jest obecnie w rozważaniach filozofów starożytnych. Zoczyć ją wolno m.in. u Platona, Seneki lub Epikura. Niemniej nie posługują się oni terminem samorealizacja, tymczasem ich rozważania oscylują dookoła zagadnień samorozwoju i samodoskonalenia się.

Problematyka samorealizacji zajmuje centralną pozycję w rozważaniach psychologów humanistycznych. Zwłaszcza ważny dzieło osiągnął w tym zakresie Abraham Maslow. Na podstawie prowadzonych badań wyróżnił on specyficzne cechy osób samorealizujących się, m.in. samoakceptacja a akceptacja otaczającego świata i innych ludzi, autonomia osobowościowa, czeluść relacji interpersonalnych, spontaniczność, niezłośliwe i filozoficzne impresja humoru, przeżycia mistyczne. Występowanie wyróżnionych specyficznych gildia stanowi doświadczalny znak samorealizacji. Oprócz tok samorealizacji Maslow utożsamił z twórczością - rozumianą egalitarnie, jak ekspresję osobistego potencjału jednostki, przejawiającą się w różnych czynnościach dnia codziennego.

Określenia dotyczące samorealizacji wolno przyuważyć w pracach m.in. Adlera, jaki pisze o dążeniu do mocy, Junga – o indywiduacji , Fromma – o charakterze produktywnym , Carl Rogers – o nastawieniu na klienta.

Badania ponad samorelizacją – prowadzone są często w kontekście problematyki poczucia własnej wartości, poczucia sensu życia, samoświadomości, świadomości celów i wartości życiowych. Badania te prosto z mostu korespondują z nurtem life-span psychology (psychologia biegu życia) i integrują takie subdyscypliny, w jaki sposób: psychologia osobowości, psychologia motywacji, społeczna psychologia rozwoju, andragogika.

Samorealizacja w Sahaja Yodze

Jest to po prostu rozbudzenie uśpionej w każdym człowieku boskiej energii Kundalini.

Zobacz też

• potrzeba
• szczęście