Psychologia

Czyn

Czyn - sterowane wolą obyczaj przejawiające się w formie działania, alias kompleksu ruchów, ewentualnie zaniechania, alias tzw. “bezczynności kierunkowej” - powstrzymania się od działania.

Spis treści

• 1 Teorie czynu
  • 1.1 Naturalistyczno-kauzalna
  • 1.2 Finalistyczna
  • 1.3 Socjologiczna
  • 1.4 Normatywna
• 2 Bibliografia
• 3 Zobacz też

//

Teorie czynu

Naturalistyczno-kauzalna

Czyn jest zjawiskiem ontologicznym, to funkcjonowanie woli człowieka, termin ogólne przy przestępstw umyślnych i nieumyślnych. W ów tryb przesuwano komplikacja psychicznego odniesienia do czynu w sferę winy. Zwolennicy: Liszt, Ernst Beling. Nagana: wadą tej koncepcji jest to, iż traktuje wolę w charakterze faktor sprawczy, którym nie jest (np. anulowanie być może mieć teren zabudowany bez udziału woli).

Finalistyczna

Czyn jest zjawiskiem ontologicznym. Zamierzenie jest włączony do typu czynu zabronionego. Finalizm treści woli włącza do pojęcia czynu. Celowość (finalizm czynu) wynika z faktu, iż gość przypadkiem prognozować skutki swego działania i podziękowanie temu sterować przebiegiem zdarzeń, żeby spełnić sprecyzowany zamierzenie. Ochota determinuje kauzalny proces wydarzeń. Odwołanie nie jest czynem. Zwolennicy: Welzel, Hirsch, Władysław Mącior. Nagana: nie uwzględnia faktu istnienia zachowań , jaki żniwo nie nawierzchnia się z rozmyślny celem (zamierzenie przyszły, przestępstwa nieumyślne).

Socjologiczna

Czyn to działanie bądź bierność człowieka, która jest doniosła społecznie, związana z grupą społeczną. Jest to wartościujące ujęcie czynu. Świadomość odgrywa decydującą rolę; pełni funkcję informacyjną. Wg tej koncepcji czynem jest właśnie sposób życia psychicznie sterowane, którego warunkiem jest dopasowany wysokość aktywacji siatki nerowej umożliwiającej procesy sterowania tj. odbiór informacji, identyfikację, przetworzenie i decyzję. Ruch to zarówno czyn, jakże i anulowanie. Stronnik: Kazimierz Buchała.

Normatywna

Czyn ma kierunek standardowy. Jest pojmany w metoda użyteczny. Stanowi słowo osobowości człowieka. Czynem jest całość to, co wolno przydzielać człowiekowi w charakterze psychicznemu bytowi, co podlega jego kontroli. Nie są czynami ruchy i uzewnętrznienia, które nie są przez wolę i przytomność opanowane czy też opanowywalne (np. afekt padaczki). Myśli - wzdłuż iż są opanowywalne przez wolę i przytomność - nie są czynami, dopóki nie zostaną uzewnętrznione. Impreza to zarówno czyn, jakże i odwołanie. Sprzymierzeniec: Claus Roxin.

Bibliografia

• A. Marek: Prawo karne. Syreni gród: C.H. Beck, 2005, ss. 71-73. ISBN 83-7387-575-1
• E. Blaski (red.): Prawo karne. Repetytorium. Zakamycze: 2005. ISBN 83-7444-185-2

Zobacz też

• acedia
• lenistwo
• apatia

 To jest właśnie posiew artykułu związanego z psychologią i prawem. Pod warunkiem możesz, rozbuduj go.

Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć prawniczych.